Historia fotografii
Sama historia jest bardziej złożona. Najpierw trzeba wiedzieć, że Ibn al Hajnan wynalazł Camera obscura. Następnie Albert Wielki odkrył azotan srebra, a Georges Fabricius wynalazł chlorek srebra. Ostatnim był Daniel Barbaro, który opisał przysłonę. Wilhelm Homberg opisał przyciemnianie niektórych chemikaliów pod wpływem światła. Pierwszą trwałą fotografią był obraz wyprodukowany przez francuza Josepha Nicephore’a Niepce’a. Podczas rewolucji przemysłowej dagerotyp stał się bardzo popularny. Jednak robienie fotografii nie było takie tanie. Odbitka kosztował od pięćdziesięciu centów do dziesięciu dolarów. Jednak nie można było kopiować. Aby zmniejszyć koszty powstał proces Talbota. W 1884 roku George Eastman wynalazł suchy żel, który nakładano na papier lub film i nie musiano nosić już płytek i innych chemikaliów. Dla mas fotografia zaczęła być dostępna od 1901 roku. W dwudziestym wieku fotografia stała się komercyjna. Fotografia barwna rozwijała się jeszcze w wieku dziewiętnastym jednak nie zdołano uniknąć blednącego koloru. Pierwsze trwałe zdjęcie kolorowe zostało zrobione w 1861 roku. Inny system fotografii kolorowej wynalazł Siergiej Prokudin-Gorski, który polegał na trzech oddzielnych monochromatycznych naświetlaniach nieruchomych scen poprzez czerwony, zielony i niebieski filtr. W latach trzydziestych zastosowano układ filtrów i zwierciadeł półprzepuszczalnych w kamerach filmowych systemu Technicolor.